Grupa młodzieży z Zawadzkiego wraz z wikarym tutejszej parafii NSPJ - księdzem Marcinem, w dniach 3 - 7 sierpnia przebywała w Republice Czeskiej. Zakwaterowanie zapewnił nam wywodzący się z Zawadzkiego, a będący aktualnie proboszczem parafii w miejscowości Vendryne, ksiądz Artur Kimak.

3 sierpnia 2005r. około godziny 15:00 zapakowaliśmy do Forda Transita nasze rowery i niemałych rozmiarów bagaże. Zajęło nam to trochę czasu, gdyż nie chcieliśmy by nasze "dwukołowce" porysowały się w trakcie jazdy po nie zawsze doskonałych polskich drogach. :) Jeszcze tylko tankowanie do pełna i już jesteśmy w trasie. Uważnie śledzimy przebieg podróży w atlasie samochodowym. Niestety w Gliwicach poważnie psuje się pogoda. Jednak wciąż mamy nadzieję, że ta będzie nam dopisywać w trakcie pobytu w Czechach. Mijają godziny, a deszcz wciąż pada. Dojeżdżamy do granicy. Szybka przeprawa - w końcu jesteśmy już w Unii Europejskiej. Teraz zaczynamy szukać odpowiedniej drogi. Jednak dzieje się coś nieprzewidzianego. Okazuje się, że rozładował nam się akumulator. Samochód nie chce zapalić. Radzimy sobie, jak to się potocznie mówi: "biorąc go na popych". Ale ileż można jechać z rozładowanym akumulatorem? Noc coraz bliżej, a nam nie działają światła. W końcu zajeżdżamy pod salon samochodowy Skody i myślimy - co dalej? Ksiądz Kimak nie odbiera telefonu. Mijają trzy kwadranse. Nareszcie! Halo, halo... Ksiądz Marcin tłumaczy, w czym problem, ale okazuje się, że ks. Kimak jest bardzo zajęty i nie może po nas przyjechać. Postanawiamy spędzić noc w "busie". Trwa walka o jak najdogodniejsze ułożenie się do snu. Każdy z nas przewraca się z boku na bok próbując zasnąć. Ci, którzy ułożyli się w miarę wygodnie, są budzeni przez pozostałych. Niewiadomo kiedy, wreszcie zasypiamy.

Godzina 5:30, czwartek - 4 sierpnia. Powoli budzimy się. Za oknami coraz jaśniej. Czekamy jeszcze 40 minut i ruszamy dalej w drogę. Oczywiście znowu zapalamy pojazd "na popych" i jedziemy bez użycia świateł, ale nie szkodzi - jest już jasno. Gorzej z kierunkowskazami. Na szczęście mamy jeszcze ręce, którymi da się machać przez okno. Wreszcie trafiamy do miejscowości Trinec. Tam nasz Ford nie jest w stanie podołać większemu wzniesieniu i szukamy kogoś, kto mógłby nam podładować akumulator (używamy zwrotów typu "nabić akumulator" - w Czechach tak łatwiej zrozumieją o co chodzi).Życzliwi ludzie nam pomagają i możemy jechać dalej. Ostatecznie zajeżdżamy pod plebanię księdza Kimaka - tam będziemy przez najbliższe dni mieszkać. Teraz jemy śniadanie i zakwaterowujemy się w pokoju. Okazuje się, że na plebanii aktualnie oprócz nas przebywa jeszcze ok. 70 osób - czeska młodzież biorąca udział w "Wakacjach z Bogiem". Pogoda niestety nadal niekorzystna - ciągle leje jak z cebra. Odprawiamy Mszę Świętą w kościele oddalonym od nas o 20 metrów. Pod wieczór ulewa zamienia się w mżawkę, więc wyruszamy w przejażdżkę na rowerach. Przejeżdżamy około 15 pierwszych kilometrów i zachwycamy się górskimi widokami. Wracamy do domu i po kolacji wychodzimy do pobliskiej restauracji, przy której to jest mała sala gdzie można pograć w tenisa stołowego. Korzystamy z tej atrakcji aż do godziny 22:00.

Piątkowy poranek - 5 sierpnia. Ksiądz z jednym z nas już wrócił z porannych zakupów i teraz razem ochoczo zajadamy śniadanko. Rozmawiamy o tym co dziś będziemy robić. Niestety za oknem znowu pada deszcz. Mamy pecha. Jednak mamy pomysł na zagospodarowanie czasu. W tymże dniu 2 razy udajemy się na kryty basen w miejscowości Bystrice. Jest to przyszkolny basen, ale bardzo nowoczesny. Szatnia z zamykanymi na chipy szafkami - to pierwsze co nas zaskakuje. Na samym basenie odkrywamy kolejne atrakcje: jakuzi, wodospad uruchamiany co jakiś czas, fontanna w środku basenu, nocne oświetlenie podwodne. Jesteśmy zachwyceni. A i cena za wstęp nieduża - jedyne 30 koron za 75 minut pływania (ok. 4,2 zł). W piątek odprawiamy jeszcze Mszę Św. , konsumujemy kolację i tak dzień dobiega końca. Oczywiście codziennie jemy śniadania, obiady i kolacje - o tym chyba nie trzeba jednak pisać.

Sobota, 6 sierpnia. Budzimy się i ku naszemu zaskoczeniu za oknem brak ciemnych deszczowych chmur. Zadowoleni wyciągamy nasze rowery z garażu i wyruszamy w drogę. Naszym celem jest miasto Frydek-Mistek. Jedynym naszym problemem staje się brak mapy ścieżek rowerowych. Szukamy takowej po wszystkich otwartych sklepach lecz nie znajdujemy. Ostatecznie ruszamy nieco "w ciemno" pytając po drodze mieszkańców czy dobrze jedziemy. I tak docieramy do miejscowości Guty. Tam spotykamy pana, który daje nam mapkę ścieżek rowerowych. Jednak to tylko fragment wszystkich tras. Ruszamy dalej. Jak później dowiadujemy się kolejne mapki można dostać w umiejscowionych przy ścieżkach rowerowych restauracjach z szyldem browaru piwnego "Radegast", który to jest sponsorem wszystkich ścieżek rowerowych w całej Republice Czeskiej. Należałoby tutaj też wspomnieć, że poruszając się po czeskich drogach na rowerze, należy być wyposażonym w kask rowerowy jeśli nie ukończyło się jeszcze 15 roku życia. Osoby starsze są zwolnione z tego przepisu. Niestety nasze plany krzyżuje po raz kolejny pogoda. Po obiedzie spożytym w przydrożnej restauracji (pyszniutki był ten kotlecik schabowy i frytki choć trochę się musieliśmy pomęczyć, żeby wytłumaczyć kelnerce co chcemy zjeść) wracamy z powrotem w kierunku Vendryni. Po zjechaniu z pierwszego większego pagórka stwierdzamy, że nie uda nam się powrócić zachowując suche ubrania - deszcz leje niemiłosiernie. Dzwonimy po księdza Marcina, który zrezygnował z wycieczki rowerowej po przejechaniu kilku kilometrów. Po godzinie siedzimy już w Fordzie Transicie i wracamy do naszego lokum. Nie żałujemy, że zrezygnowaliśmy z dalszej podróży rowerem gdyż widzimy szalejącą za oknem ulewę.

Dzień ostatni - 7 sierpnia. Sprzątamy po sobie pokój i powoli pakujemy się. Możemy już śmiało wyruszać w drogę powrotną do Zawadzkiego, bo nasz "bus" już jest w 100% sprawny (mechanik wymienił diodę w alternatorze). Mijamy granicę państwa i na naszych komórkach znów pojawiają się nazwy dobrze nam znanych, polskich operatorów. W Gliwicach znowu psuje się pogoda. Felerne miasto - myślimy. Przejeżdżamy kolejne kilometry i wreszcie jesteśmy w naszym ukochanym Zawadzkiem. Wycieczkę zaliczamy do udanych, mimo że pogoda nie dopisała i na rowerach przejechaliśmy jedyne 50 kilometrów, ale kryty basen nieco zrekompensował nam tę niedogodność.

Więcej zdjęć: